το σωμα ειναι λογος που θελει αναγνωση

paul sweetman, σημαδεμενα σωματα ανθισταμενες ταυτοτητες

Δεύτερον, όποιες κι αν είναι οι προθέσεις της γυναίκας που κάνει τατουάζ ή πίρσινγκ ως συγγραφέα του δικού της σωματοποιημένου κειμένου, θα είναι ανίκανη να ελέγξει τις αναγνώσεις ή τις ερμηνίες που αποδίδονται στα σημάδια του σώματος της από το θεατή. Οπως σημειώνει η Elisabeth Seaton σχετικά με το τατουάζ, "το[..] τατουάζ ζωντανεύει όχι μόνο από την κίνηση του δέρματος ή την ένταση των αντιφάσεων που σωματοποιεί, αλλά και από το ενεργό βλέμμα του θεατή, ένα βλέμμα που δεν προσλαμβάνει μόνο παθητικά εκείνο που προβάλλεται αλλά και συμβάλλει ενεργά σε αυτό που ήδη υπάρχει" (Seaton, 1987:21)
[..] Με άλλα λόγια, ο χαρακτηρισμός των σύγχρονων τροποποιητών του σώματος τους από ην άποψη των υποτιθέμενων χαρακτηρολογικών τους γνωρισμάτων ή της σεξουαλικότητάς τους, απεικονίζει παραστατικά το πως η ανάγνωση η οποία ήταν στις προθέσεις του ατόμου με τατουάζ ή πίρσινγκ, μπορεί να αγνοηθεί, να παραβλεφθεί ή απλώς να μην αναγνωριστεί από εκείνους που πρόθεση τους είναι να τους στριμώξουν σε κα΄ποια συγκεκριμένη "κατηγορία ταυτότητας".
Παραδόξως ίσως το γεγονός αυτό υπονοέι ότι μπορεί να είναι πιο ανθιστάμενο ή ανατρεπτικό για τις γυναίκες να "μπερδεύουν και να ταιρίαζουν" τατουάζ και πίρσινγκ με τυπικά γυναικεία ρούχα, για παράδειγμα, παρά να αναλαμβάνουν μια συνολική μεταμόρφωση η οποία, παρόλο που μπορεί φαινομενικά να είναι πιο ριζική, επιτέπει παρ΄όλα αυτά στον παρατηρητή να στριμώξει το συγκεκριμένο άτομο που έχει τροποποιήσει το σώμα του σε μια εύκολα αφομοιώσιμη νησίδα. Διάφοροι συγγραφείς έχουν υπογραμμίσει πρόσφατα την ισχύ της αμφησιμίας ή των πράξεων "που αμφισβητούν τις πρακτικές που έχουμε για την ανάγνωση και οι οποίες μας κάνουν να αισθανόμαστε αβέβαιοι γι ατο πώς να διαβάσουμε" (Butler, 1994:38, Sawchuk, 1987:75)

μηπως να προχωρήσω στην Butler?